บ่อยครั้งที่เรามักตั้งคำถามกับตนเองเสมอว่า...

ชีวิตเรานั้นเกิดมาทำไม...และเกิดมาเพื่อใคร  

แต่น้อยครั้งนัก...ที่เราจะย้อนกลับมาถามใจตนเองว่า..

ตั้งแต่เราเกิดมานี้เราเคยทำอะไรเพื่อใครบ้างแล้วหรือไม่

สำหรับคนบางคน อาจไม่เคย..แม้แต่จะคิดทำเพื่อผู้อื่นเลยสักครั้ง...จวบจนชีวิตวางวาย

หากแต่สำหรับใครคนหนึ่งที่ได้ทำหลายสิ่งหลายอย่างเพื่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน  

กระทำจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตเธอก็ว่าได้

เธอ...ผู้ที่แบ่งปันหลายสิ่งหลายอย่างมากมายแก่บุคคลอื่น  

ให้...แม้แต่ผู้ที่ไม่เคยรู้จักหน้าค่าตากันมาก่อน

ให้...มิใช่เพราะหน้าที่

ให้...มิใช่เพราะถูกบังคับ   

ให้...มิใช่เพราะการแสดง

หากแต่เป็นการกระทำที่ออกมาจากเนื้อแท้ของจิตใจ

ใจ...ที่เปี่ยมล้นด้วยความเอื้ออาทร

บัดนี้การให้ที่ยิ่งใหญ่ของเธอได้มาถึงปลายทาง  

เมื่อเวลาแห่งการแบ่งปันของเธอสิ้นสุดลง 

เมื่อถึงเวลามอบคืนลมหายใจห้วงสุดท้ายให้แก่โลก

เธอ..ผู้เป็นที่รักยิ่งของครอบครัวและมิ่งมิตร..  

แม้เธอจะจากโลกนี้ไปแล้ว

หากแต่อณูแห่งความดีงามที่เธอละไว้เบื้องหลัง

ยังคงทำให้เสมือนว่า...

เธอมิเคยจากไกลไปไหนเลย

เธอจักอยู่ในใจเรา...ตลอดไป