"ลมหนาว  ผ่านไปแล้ว ตัวฉันเองเพิ่งรู้สึกได้ ฟ้าลึกๆมองขึ้นไปดูช่างสดใส เมฆหมอกดบางตาเสียยิ่งกะไร” 

อีกครั้งที่เสียงเพลงจากลำโพงในIpod ตัวโปรดดังขึ้น  หลังจากที่เงียบเหงาไปนาน ในวันธรรมดา ธรรมดาแบบนี้ ฉันเองก็ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโต ในห้องห้องเดิม สายตานั้นทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปทางซ้ายที ขวาที  พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าช้าๆ ช้า ช้า แล้วค่อยผ่อนคลาย เบา ๆ เบาๆ    เพื่อเก็บเกี่ยวเอาบรรยากาศแบบนี้ ไปพร้อมๆกับท่วงทำนองของดนตรี ที่หมุนเวียนเล่นไปตามจังหวะของเพลง  และก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวคำว่า  สวัสดีจ๊ะ ขอต้อนรับ ลมร้อนปีนี้จ้า

เห็นว่า วันนี้ฟ้าเปิดเร็วกว่าปกติ ต้นไม้ก็ดูจะปลิวไหวเอนอ่อนไปตามลม ก่อนที่ฉันจะสำผัสได้ถึงอุณหภูมิที่เปลี่ยนไป เอื้อมมือไปเปิดพัดลม  ด้วยว่ารู้สึกร้อนกว่าเดิม ถึงมันจะยังไม่ใกล้นัก แต่ว่ามันก็เป็นสัญญาณบอกเราได้ว่า ฤดูร้อนกำลังใกล้เข้ามาแล้ว

...หากฤดูร้อน  มาถึง จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้างนะ ชีวิตจะเปลี่ยนไปเช่นไร  หรือเราคงต้องเริ่มกลับไปพับเก็บเสื้อกันหนาวตัวเก่ง ถุงมือ และหมวกไหมพรมที่เคยใช้ในหน้าหนาว เก็บใส่ไว้ในตู้ ใช้ถุงพลาสติกหอ จะดีมั้ยนะ  เพราะถึงหน้าหนาวครั้งหน้า แม่ก็ค้นเอามาให้เราใช้อีกครั้งแน่ๆ บ้างก็ไปหาอะไรเย็นๆดื่มในตอนสายๆ นมเย็นเป็นไง ท่าจะดีนะ จะได้ทำให้ใจเราเย็นลงได้บ้าง  ร่างกายของคนเรานั้น ก็คงเหมือนกับฤดูกาลละซินะ เพราะการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลนั้น นอกจากจะทำให้อากาศเปลี่ยนแปลงแล้ว ยังคงมีความรู้สึกด้วย  อย่างฤดูฝนเราก็จะรู้สึกถึงความเหงา ส่วนหน้าหนาวนั้น หลายคนคงต้องการความอบอุ่น จากใครสักคน ที่อยากจะอยู่ข้างๆ เพราะคงไม่ดีนักหรอก หากจะเดินคนเดียวในคืนที่หนาวและเหงาแบบนั้น เพราะอากาศก็หนาวแล้ว ถ้าไม่มีใครข้างๆ ก็คงจะรู้สึกเหงารู้สึกหนาวกันไปใหญ่

กลับมาที่ห้องสี่เหลี่ยมห้องเดิม เพลงที่ฟังยังคงรันต่อไปเรื่อยๆ ตามลำดับของเพลงที่จัดเรียงไว้  ด้วยเสียงที่แผ่วเบาลงไปทุกที  ทุกที หรืออาจจะเป็นเพราะฉันไม่ได้สนใจกับบทเพลงตอนนี้นัก  หรือเพราะตอนนี้ใจเรากำลังเหม่อออกไป  แล้วคิดถึงคืนนั้นนะ มันเป็นเวลากลางดึกของคืนหนึ่ง ที่ฝนกำลังตกพร่ำลงมา อย่างไม่ขาดสาย ดูเหมือนว่าจะเหลือแค่ฉันเพียงคนเดียวในมุมที่เงียบ ที่สุดของห้องห้องหนึ่ง และในขณะที่ฉันกำลังเหงา และ หนาว จนถึงระดับหนึ่ง เสียงทักทายจากเพื่อนก็ดังขึ้นก้องหูว่า “ฉันแวะเข้ามาหาด้วยความรู้สึกเหงาเหมือนๆกัน” เนื้อตัวเค้าเปียกปอนมาทั้งตัว ผมเพ่าดูยุ่งเหยอง ไปเสียหมด  ฉันบอกให้เค้าพักเหนื่อยก่อน  ส่วนมือของฉันนั้นก็ไปปรับ ระดับเพลงให้ดังขึ้นอีกครั้ง เพื่อเติมบรรยากาศของห้องไม่ให้เงียบเหงาจนเกินไป เรานั่งคุยกันเบาๆ บนโต๊ะที่ค่อนข้างเล็ก ระยะห่างที่ดูเหมือนจะใกล้กันเหลือเกิน ด้วยบรรยากาศทำให้เราคุยกันได้อย่างสนิทใจ บางทีคุยกัน เค้าก็แอบปล่อยมุขตลกมาให้เราหัวเราะเล่นๆ บ้างก็มีเรื่องปัญหามาให้เราอดเป็นห่วงไม่ได้ เราก็พูดคุย และ เล่นไปมา พร้อมกับเสียงเพลงที่เล่นต่อไปไม่หยุดหย่อน ในใจก็นึก นานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่รู้สึกว่าห้องๆนี้ดูอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา

ในขณะที่ภายนอกนั้น ธรรมชาติยังคงหนาวอยู่ ลมฝนเย็นๆ ก็พัดเข้ามาทางหน้าต่างอย่างไม่ขาดสาย แต่ ดูเหมือนว่า ความรู้สึก จะทำให้อะไรๆอุ่นขึ้น มันเป็นความอบอุ่นที่ได้มาจากการเชื่อใจใครสักคนหนึ่ง แล้วไว้ใจกันและกัน มีใครสักคนอยู่ข้างๆ ในเวลาที่เหงาแบบนี้ หากแต่ได้ผูกมัด เพราะไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเค้ามากนัก และมันก็คงดีไม่น้อยที่เค้า จะรู้สึกอะไรๆเหมือนกันกับเราบ้าง แม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ก็ตามที อืม..แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะสุดท้ายแล้ว ลม ก็จะพัดผ่านไปอยู่ดี

จะว่าไปแล้วฉันเองก็ยังไม่แน่ใจอะไรกับความรู้สึกบางอย่างของตัวเอง ว่ารู้สึกอย่างไร ในขณะที่เราบอกคนอื่นว่า เราไม่เป็นไร แปลกไหม ว่าคนเราจะโกหกอะไรก็ได้ แต่เรื่องหัวใจ เป็นเรื่องเดียวที่ โกหกได้ไม่ได้ ยังไงสักวันหนึ่งต้องมีคนรู้และดูออกอยู่ดี และเป็นอีกครั้ง ที่ลมหนาวพัดผ่านไป เปลี่ยนความรู้สึกของฉันไปกับเพื่อนสนิทคนนั้นที่นั่งอยู่กับฉันในหน้าฝนตอนนั้น หลายครั้งก็เล่นเอาเราไม่กล้านั่งมองเค้า แอบหลบสายตา ทั้งๆที่เมื่อก่อนเราก็ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลย อาจจะเป็นเพราะระยะที่เข้าใกล้กันมากขึ้น เหมือนกับสายลมที่พัดเข้ามาใกล้ตัวเรามากขึ้น

และตอนนี้ก็เป็นแค่ฤดูหนาวที่กำลังจะผ่านไป แต่ถึงจะอย่างไร ฉันเองก็ยังคงไม่กล้าขออะไรกับลมหนาวครั้งสุดท้ายของปีนี้หรอกนะ   เพราะฉันเลือกที่จะปล่อย ปล่อยให้ลมหนาวในปีนี้พัดผ่านพ้นไปแบบนี้ และไม่ว่าฤดูนี้จะสิ้นสุดเมื่อใด อย่างน้อยๆ ฉันก็ยังรู้สึกได้ถึงเค้าในทุกๆฤดูถัดไป แม้ว่า เราจะไม่ได้พบกันแล้วก็ตาม ฉันจะปล่อยให้ลมหนาวพัดผ่านไปแบบนี้...ล่องลอย พัดผ่าน ไป ... และยิ้มหวานๆ คอยตอนรับกับหน้าร้อนที่จะถึงนี้ ดีมั้ย  

ปล. เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเมื่อเช้าคะ อย่าคิดไปโน้น อย่าคิดไปนี่คะ บรรยายกับเสียงเพลงมันพาใจให้คล้อยตาม อิอิ

อยากขอบคุณพี่ชายกี้คะ กี้มีพี่ชายอยู่คนหนึ่งคะ เป็นพี่ที่ใจดีกับกี้มากๆคะ เป็นพี่ที่คอยให้ความเมตตากับกี้มาตลอดคะ ให้กำลังใจกี้ทุกวันที่กี้ป่วยคะ พอออกมาจากโรงพยาบาล พี่ชายก็ช่วยหาวิธีช่วยรักษากี้คะ ช่วยรักษากี้ทุกวัน อยู่เป็นเพื่อนกี้ทุกเช้าคะ จนวันนี้ การรักษาของพี่ชายได้ผลคะ อาการกี้ดีขึ้นมาก ทั้งที่คิดว่าพรุ่งนี้ต้องกลับไปโรงพยาบาลอีกครั้ง แต่การรักษาของพี่ชายได้ผลคะ กี้ดีใจมากๆคะ ซาบซึ้งในน้ำใจของพี่ชายคนนี้มากๆ เค้าเป็นคนให้ชีวิตใหม่กับกี้ ทั้งที่ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะได้รับอะไรจากใครแบบนี้ แต่พี่ก็เป็นพี่ ที่ให้กี้ ขอบคุณจริงคะ ในน้ำพระคุณของพี่คะ ไม่รู้เหมือนกันนะคะว่าชาตินี้จะใช้พี่หมดรึป่าว อยากขอบคุณพี่เป็นล้านๆคำคะ พี่ชายที่แสนดี

แด่คุณkilluar ลูกสาวคุณไม่ได้หายไปไหนหรอกคะ อยู่นี่คะBlogนิ๊กกี้เนี้ย

ดูซิดู นั้งฟัง Ipod นิ๊กกี้อยู่เนี้ย เอาคืนไปเลยนะคะ

ถ้าเป็นคนอื่นไม่ใจดีคืนให้เหมือนนิ๊กกี้นะคะอิอิ