เรื่องราวของ นายระเบียง โดย นิ๊กกี้           

            ผม.....ผู้ชายธรรมดาธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ชายที่perfect ไม่ใช่ชายที่โรแมนติก และผมก็ไม่ใช่ใครเลย แค่ชายคนหนึ่งที่อยากจะถ่ายทอดความรู้สึกดีๆ สู้ห้วงหัวใจอีกดวง  ถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่เคยได้รู้จัก เธอเรียนมหาลัยเดียวกันกับผมครับ ผมอยู่หอชาย ส่วนเธอคนนั้นอยู่หอหญิง ระยะห่างระหว่างหออยู่ห่างกันไม่ถึง 7 เมตร ห้องของผมอยู่ตรงข้ามกับห้องเธอพอดี

             ผมแอบเห็นเธอออกมายืนที่ระเบียงบ่อยๆ แต่ทำไมแววตาของผู้หญิงคนนี้ถึงได้ดูเศร้าจังนะ เธอมีอะไรอยู่ในใจของเธอรึป่าวนะ   บ่อยครั้งที่ผมเห็นเธอนั่งคิด นั่งถอนหายใจ  เหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า และหลายครั้งอีกเช่นกัน ที่ผมเห็นแสงจันทร์กระทบกับใบหน้าของเธอ พร้อมทั้งหยดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มเธอ  ทำให้ผม…..ชายธรรมดา ธรรมดาคนนี้   อยากเป็นคนคนหนึ่งหรือใครก็ได้  ที่เดินข้าไปซับน้ำตาให้กับเธอ เข้าไปปลอบโยนเธอ เข้าไปยิ้มให้กับเธอ เข้าไปกุมมือเธอ และบอกเธอว่า...”คุณยังมีผม”  

            ความรู้สึกตอนนั้นคืออะไรกัน ทำไมผมจึงต้องใส่ใจ และสนใจกับผู้หญิงที่ไม่รู้จักคนนี้นัก  หากวันใดที่ผมไม่ได้เจอเธอ ใจผมแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ความห่วงหาและความคิดถึงก็เกิดขึ้น

           หากจะพูดถึงตัวตนของผมเองนั้น  ตัวผมจริงๆเป็นคนขี้อาย  ขลาดเขลายิ่งนักกับเรื่องหัวใจ  ไม่กล้าที่จะสอบถามใครต่อใครหรอกครับว่า  เธอเป็นใคร ชื่ออะไร  แต่ขอแค่แอบมองเธอแบบนี้ ก็คงพอ

            แต่แล้ววันหนึ่งหัวใจผมก็เล่นตลกกับตัวเอง    คืนนั้นเธอร้องไห้อีกครั้ง  น้ำตาที่อาบแก้มเธอทำให้ใจผมไขว้เขว  เศร้าใจไปกับเธอด้วย แต่พอรู้ตัวเองอีกที ใจผมก็หลุดลอยไปอยู่ที่ระเบียงของเธอเสียแล้ว ผมจะทำอย่างไรดีนะ อยากทำให้เธอรู้สึกดี   อยากหยุดน้ำตาของเธอไว้แค่นั้น  จะไม่ขอที่จะเดินไปกุมมือเธอ เหมือนอย่างเคย แต่ขอเพียงหยุดหยดน้ำตาที่ไหลรินจากตาเธอให้หมดไป 

            ผมคิด...... คิดอยู่สักพัก ก็นึกออก  เสียงเพลงคงจะช่วยให้เธอดีขึ้นได้บ้างนะ ผมเข้ามาหยิบกีต้าตัวโปรดที่ผมซื้อมาด้วยเงินของตัวเอง กับสมุดเพลง พร้อมทั้งไวด์บอร์ด  พอมาถึงที่ระเบียง ผมเองก็ยืนตัวแข็งทื่อ ไม่รู้จะเริ่มอะไรยังไง  ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมดแล้ว   ตอนนั้นผมมองไปที่เธอ มองท้องฟ้า ขอพรจากพระจันทร์  ขอให้เธอหันมาทางผมซักนิด  และเธอก็หันมาจริงๆ พรของผมเป็นจริง   ผมยิ้มให้กับเธอ ตอนนี้ผมยิ้มให้เธอได้แล้ว    เธอเองก็ยิ้มตอบผมมาเช่นกัน  รอยยิ้มเธอที่ส่งให้ผม ทำให้ใจผมร้อนรุ่ม เกิดอะไรกับหัวใจดวงนี้อีกแล้ว อยากหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้  วินาทีนี้ แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้    

            ผมไม่รอช้า เขียนไวด์บอร์ดถึงเธอ แล้วชูขึ้นให้เธออ่าน ชอบฟังเพลงอะไรครับ? เธอยิ้มตอบผมมาพร้อมกับความเงียบ  แต่ก็คงไม่แปลกที่เธอไม่ได้ตอบอะไรผมมาเลย เพราะคงจะดูไม่ดีแน่หากเธอจะร้องตะโกนออกมาแบบนั้น  รึผมเข้าข้างตัวเอง  แต่คงไม่หรอกนะ เพราะเธอเองก็ส่งยิ้มมา ผมจึงเขียนตอบเธอไปอีกว่า  ผมมีบทเพลงจะมอบให้คุณ  เธอยิ้ม ผมเริ่มเล่นเพลงโปรดที่ผมรัก  ปกติแล้วทุกทุกครั้งที่ผมเล่นเพลงนี้  ผมไม่เคยรู้สึกว่ามันเพราะเลยซักครั้ง ที่ชอบเพราะความหมายของเพลงมากกว่า   แต่วันนี้ความรู้สึกผมได้บอกกับใจตัวเองว่า  เพลงนี้ชั่งเพราะจริงๆเลยนะ   ผมแอบหันไปมองที่ใบหน้าเธอเล็กน้อย  เธอยิ้ม  รอยยิ้มเธอยิ่งทำให้ใจผมเป็นสุขมากขึ้น 

            พอเพลงจบเธอก็เดินกลับห้องของเธอ ผมเองก็เก็บหนังสือ  แต่ก่อนจะเข้าห้องนอน  ใจผมเองก็อยากจะส่งยิ้มให้เธออีกครั้ง  พอผมหันกลับไปมองที่ระเบียงนั่น  และผมก็ต้องตกใจกับภาพภาพนี้   เมื่อเธอเขียนข้อความถึงผมด้วยกระดาษแผ่นบางๆขนาดA4 ขอบคุณคะสำหรับเพลงในค่ำคืนนี้…กล้ามเนื้อหัวใจผมเต้นรัว แทบไม่เป็นจังหวะ จับจังหวะหัวใจตัวเองไม่ได้เลย  ส่วนเธอเองก็เดินกลับเข้าห้องไป แต่ใจของผมก็สั่ง สั่งให้รอ รอก่อน รอส่งเธอให้ฝันดีในค่ำคืนนี้ ผมยืนรอจนเธอปิดม่าน ปิดไฟ ทำตามใจที่สั่งไป ผมส่งเธอเข้านอนในคืนนั้น  แต่ใจผมยังสั่งความไว้กับตัวผมอีกว่า ผมจะขอส่งเธอแบบนี้ ในทุกๆคืนไป

             ทุกอย่างระหว่างผมกับเธอได้เริ่มต้นจากความรู้สึกดีๆ ผมรอเธอที่ระเบียงในทุกทุกคืน  ผมเล่นกี้ต้าร้องเพลงให้เธอฟังด้วยบทเพลงที่ไม่เคยซ้ำกัน พร้อมทั้งส่งเธอเข้านอนทุกค่ำคืน  และแล้วเวลาก็ล่วงเลยมาเกือบสองเดือน  ความผูกพันก็มากขึ้นตามกาลเวลา   หยดน้ำตาที่เคยไหลรินจากตาเธอก็เหลือแต่เพียงคราบ  ผมเองก็ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองเลยว่า ผมเป็นคนคนนั้น คนที่ผมอยากจะเป็นในช่วงเวลานั้น ครั้งที่ผมได้เจอเธอครั้งแรก  ผมคือคนคนนั้นเหรอ 

             คืนนี้เป็นอีกคืน  ที่ผมตั้งใจจะถามคำถามหลายๆอย่างจากตัวเธอ  ผมเตรียมคำถามไว้แล้วแหละ ตั้งใจไว้แล้ว  สิ่งแรกที่ผมจะถามเธอคือชื่อของเธอ แปลกนะครับทั้งที่เหมือนคนรู้จักกัน  มีความผูกพันกัน แต่ผมเองก็ไมกล้าที่จะเอ่ย ถามชื่อเธอเลยสักครั้ง  แต่คืนนี้ผมจะถาม   และทุกอย่างก็ดูเหมือนจะลงตัว มีทั้งส่วนที่ขาดและส่วนที่เกินมา  คืนนั้นเธอยิ้มให้ผมเหมือนอย่างเช่นเคย  เธอเขียนข้อความให้ผม บอกว่า  พรุ่งนี้ฉันคงต้องไปแล้ว คงไม่ได้อยู่ที่นี้อีกแล้ว  ขอบคุณมากๆนะคะ คุณระเบียง ที่อยู่เป็นเพื่อนในทุกค่ำคืน   

            ตอนนั้น  หูผมอื้ออึงไปเสียหมด  สีหน้าเธอเองก็เปลี่ยนไป  ใจผมกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง  แต่ผมเองก็ยังอยากเห็นรอยยิ้มเธอครั้งสุดท้าย  บางทีความรักก็ไม่จำเป็นต้องสมหวัง  หรือได้ครอบครองหัวใจใคร ความรักมีหลายรูปแบนี่นะ  แต่รักเพื่ออะไรมากกว่า  ความรัก  คือสิ่งที่ทุกคนพึ่งมี รัก....คือความพร้อม พร้อมที่จะทำอะไรให้กับใครๆ และ  พร้อมที่จะเป็นผู้ให้กับคนทุกคนในโลกนี้ และบางที่สิ่งที่ผมต้องการอยู่ตอนนี้อาจจะไม่ใช่ความรักจริงๆก็ได้ หากแต่เป็นความเข้าใจ การที่ได้เป็นผู้ให้กับใครสักคน  การแบ่งปันความสุขซึ่งกันและกันมากกว่า   เหมือนความต้องการของผมในตอนแรก แค่อยากเป็นคนคนหนึ่งเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ ไม่ใช่คนที่จะครอบครองเธอ

            ผมหยิบกระดาษเพื่อเขียนข้อความบางอย่างให้เธอ แต่คราวนี้ผมไม่ได้ได้ชูให้เธออ่านเหมือนเช่นทุกครั้ง  ผมพับเป็นจรวจเพื่อส่งถึงเธอเพราะอยากจะให้เธอได้สัมผัสตัวอักษรของผมใกล้ๆ  แต่เสียดายครับที่นักบินของผมบังคับทิศทางไม่ได้  ร่วงหล่น ตกลงตรงกลางระหว่างตึก เธอยื่นขำแระหัวเราะผม  ผมเองก็ขำ ถึงแม้ว่าข้อความที่ผมเขียนและอยากจะบอกเธอจะไม่ถึงมือเธอก็ตาม แต่อย่างน้อยผมก็มีความสุข เพราะด้วยท่าทางของเธอที่ดูมีความสุขเสียเหลือเกินในเวลานั้น